Dromen zijn bedrog

 

En toch…het zal je maar gebeuren! Zo halverwege de jaren ’70 moest er een oldtimer komen.

De keuze was niet zo moeilijk want mijn voorkeur ging uit naar een auto waar ik iets mee had. Kortom, een auto die mijn vader had bereden. De keuze werd dus beperkt tot een Citroen Traction Avant, ‘n Ford Popular, ‘n Ford Anglia, ‘n Ford Consul of een Opel Rekord. Natuurlijk moest de koopsom ook in mijn budget passen, dus een concoursauto zou het nooit worden. In die jaren waren de autosloperijen nog voor iedereen toegankelijk: als je iets nodig had moest je dat zelf en met eigen gereedschap demonteren. Veel sloperijen in het Nijmeegse hadden echter ook een redelijk aanbod in occasions. Of de slopers en de door hen aangeboden auto’s wel helemaal te vertrouwen waren laat ik maar even in het midden. Van een APK of een NAP hadden we toen nog nooit gehoord. Ja, er was wel een aankoopkeuring, maar die bestond uit het rond de auto lopen, daarbij tegen iedere band schoppend. Oh ja, ook werd  ieder spatbord naar beneden gedrukt om de schokbrekers te testen. Het was, zeg maar, de voorloper van de APK!

De Nationale Autopas ofwel de NAP kende men ook nog niet, maar ook hier was er een variant: men kon de kilometerstand laten ‘schrikken’. U, als rechtgeaard autoliefhebber begrijpt meteen dat er met de tellers geknoeid kon zijn.

Tijdens mijn zoektocht naar het juiste exemplaar kwam ik met diverse mensen in contact. De een adviseerde zus en de ander zo. Ik ging van adres naar adres, maar kon niet slagen!

Totdat iemand mij een gouden tip gaf. Degenen die zich in het Peugeotgebeuren van Nederland hebben verdiept weten vast wel dat we in die dagen twee importeurs hadden. Nefkens verzorgde het noorden van het land terwijl Van den Boogaard het zuiden voor z’n rekening nam.

Laatstgenoemde was gevestigd in de Tweede Walstraat in Nijmegen. Het zal ongetwijfeld met mijn leeftijd en andere interesses te maken hebben gehad dat ik nooit bewust de bedrijfsbeëindiging van Van den Boogaard heb meegemaakt. Wat had ik trouwens bij een Peugeotbedrijf te zoeken; mijn vader had er voor zover ik wist, nooit een in bezit gehad!

Maar alles veranderde toen ik op mijn zoektocht een ex-werknemer van de voormalige importeur ontmoette. De precieze reden van de activiteitenstop deed hij me niet uit de doeken. Wel begreep ik uit zijn verhaal dat het doek plotseling gevallen was en de deuren van de ene op de andere minuut sloten.

Het magazijn zou nog vol liggen met onderdelen en hij dacht dat er zelfs nog een hele mooie Peugeot 203 binnen stond.

Helaas kwam ik voor een gesloten deur, maar na het nodige speurwerk kwam ik toch terecht bij iemand met een sleutel en (niet minder belangrijk) zeggenschap.

Doordat het bedrijf al in geen jaren meer in bedrijf was had een leger spinnen ervoor gezorgd dat alles gehuld was in een laag spinnenwebben. Nee, daar werd ik niet vrolijk van. Zonde van de tijd en de zoektocht naar een auto. Op het moment dat ik afscheid wilde nemen zag ik zowaar iets blinkends tussen al het stof. Ik ging er met weinig interesse toch even op af. Het bleek een roestvrijstalen wieldop van een tweenuldrie te zijn. Niets bijzonders zult u zeggen. Maar dit was toch anders want er zat een auto aan die dop. Met een dot poetskatoen, wie kent die nu nog, veegde ik in gedachten wat stof en vuiligheid van het lakwerk en ‘n deurruit. Een vreemd gevoel overviel me en m’n hart begon te bonken. De 203 leek wel nieuw! Heel voorzichtig nam ik plaats achter het stuur en wat bleek? De teller stond op 00002 km!!

Mijn besluit stond vast: het zou geen Citroen of Ford of Opel worden, maar een Peugeot.

Door de zenuwen wist ik niet meer hoe ik dat aan moest pakken. De auto was weliswaar oud, maar wel nieuw. Zou de nog wel aan de gang te krijgen zijn? Hoeveel zouden ze ervoor willen hebben? Het zou vast veel geld zijn, zoveel dat ik mijn plannen zou moeten laten varen.

Mijn nervositeit bleef niet onopgemerkt. Met mijn uitspraken, enthousiasme en lichaamstaal liet ik duidelijk merken, in hogere sferen te zijn met de vondst van deze auto. En dat is nu niet direct de ideale onderhandelingspositie!

Beslissingen hoefde ik op dat moment ook niet te ondernemen want er moest eerst familieoverleg plaatsvinden alvorens de auto weg zou gaan.

Nou, dat kwam goed uit. Kon ik ook familieoverleg plegen. En dat voornamelijk over de financiën.

Toen ik volgens afspraak de volgende dag terugkwam was de auto uitgegraven en gewassen. Ik zag nu pas goed welke kleur hij had: groen en.. met schuifdak!

Ook de verkopende partij had familieoverleg gehad. Het resultaat wil ik u niet onthouden. Als ik plechtig beloofde, er zuinig op te zijn, mocht ik hem meenemen!!!!

Ik nam me voor, de 203 te vertroetelen en er heel lang heel veel mee te rijden. Zo ver is het echter nooit gekomen. Ik heb er geen kilometer in gereden. U wilt vast weten waarom dat niet is gebeurd.

Mag ik u daarvoor verwijzen naar de titel van dit verhaal?

Hennie Kaspers.

Klik  hier  om weer terug te keren naar de werkelijkheid